Ağdamlı Kino Fazıl’ın meseli…

Laçin Memişov

Şirməmməd Hüseynovun Mehman Əliyevin həbsi ilə bağlı necə qorxa-qorxa müsahibə verməsini oxudum, yadıma Ağdamlı kino Fazilin məsəli düşdü. Ağdamda Fazil müəllim başqa aləm olub, həmişə hind filmləri yeni çıxanda gedib Rusiyadan, ordan-burdan öz puluynan filmləri alıb gətirib Ağdamda göstərirmiş. Çox vaxt da rus dilindən özü sinxron tərcümə edirmiş. Bir gün “Fillər mənim dostumdur” filmini yeni gətirir, bütün rayon da növbəyə durur, seans seans dalıycan ki, filmə baxsınlar. Gün yekunlaşır, Fazil müəllim pulları seyfə yenicə yığıb qurtarır ki, bir nəfər içəri girir ki, Fazil müəllim, Bəhruzu tutublar. O da hirslənir, seyfin qapısını çırpıb deyir ki, fillər də belə getdi! 🙂

Bu da bizim ziyalı, ağsaqqalların fillərindən biri. Belə getdi. Bizim evimizi ziyalı ağsaqqallar yıxıb, salıblar pox quyusunun dibinə, indi də bizə ağıllı-ağıllı məsləhətlər verirlər. Bizim ziyalılar Heydər Əliyevə yalvarıb Bakıya gətirməyi, Kələkiyə Elçibəyin yanına gedib Heydər Əliyevin tragikomediyasında artistlik etməyi yaxşı bilirlər. Bir də ki, məclisdə yuxarı başda oturub, bozbaşın yağlı yerindən yeyib, gənclər ağzını açan kimi həyatdakı bütün uğursuzluqlarının heyifini onların üstünə çığırıb çıxmaqda görürlər. Bizim ziyalılarımız qorxaqdı, həbsdən də ölümnən də qorxur. Orden, medal almamaqdan, fəxri adsız ölməkdən qorxur.

Baba Pünhan ömründə bircə dəfə mükafat aldı. O da heç birinizin bəyənmədiyiniz AYB-nin təsis etdiyi “Tənqid mükafatı” oldu. Kişi kimi yaşadı, öləndən sonra da kişi kimi hamının ürəyində yaşayır.

İndi daşlayın məni, daş başınıza düşsün, daşlayın!