Seninle de sensiz de…

Erkan Saltan

Tanımazsa korkuyu korkmaz insan elbette
Tanıştım, taşıyorum; “seninle de, sensiz de”.
Sen öncesinde yoktu gece gündüz nöbette,
Şimdi kriz yaşıyorum, seninle de, sensiz de.

Nereye getirdin sen, nerde bu gönül bağım,
Bura cennettir yada cehennem der ayağım,
Yarım yaşamak budur ne ölüyüm ne sağım,
Tam araf yaşıyorum, seninle de, sensiz de.

Akıldan geçmeyendi şimdi silme bulaştım,
Kördüğüm sanki içim çözülmeze dolaştım,
Bir çıkmaz soruyorsan, nirvanaya ulaştım,
Kor azap yaşıyorum, seninle de, sensiz de.

Bunun adı yaşamak, yani sefa sürmek mi,
Hani sevda bağından nasibini dermek mi,
Bu murada ermek mi canı hiçe vermek mi,
Çok soru yaşıyorum, seninle de, sensiz de.

Konuşturmadın, ağzım cam kırıkları dolu,
Sönmez korda yürüttün yalın ayakla yolu,
Gündüzü zulmet boyar gecelerse korkulu,
Kabuslar yaşıyorum, seninle de, sensiz de.

Öyle bir haldeyimki kederde boş sevinçte,
Kalırsan o kör bıçak, saplıyken döner içte,
Gidersen bitişimdir, ne hepteyim, ne hiçte,
Sanma ki yaşıyorum, seninle de, sensiz de.

Niçin şifamdan oldu, kan kusturan zehirim,
Bu nice bir zulümdür zehrimdir panzehirim,
Bir ölüm seçemedim, bu yüzdendir tehirim,
Açmazlar yaşıyorum, seninle de, sensiz de.

Erkan SALTAN
26.09.2022