Hafiz Rüstem
hafiz.1951@mail.ru
Bu şerin yazılmasından 17 il keçir – hətta bu sətirlərə həzin bir musiqi də bəstələmişdim. Burdakı motiv və mahiyyət dəyişməyib. Bu üzücü “müstəqillik” dövründə nə şəxsi həyatımızda, nə də ictimai-siyasi-iqtisadi sferada dəyişiklik və inkişaf nəzərə çarpmır, əksinə qeyri-müstəqil olduğumuz keçən əsrin 70-ci illərinin tənəzzül və durğunluq dövrünü xatırladır. Bu rejim 20 faiz işğal ərazilərimizi həmişəlik dondurub, konservləşdirib, qalanlarını da özü üçün özəlləşdirib.
Fars mənşəli “peşman” sözünə orfoepik normaya uyğun olaraq uzun, incə “i” saitini artırmışam – o həm də uzun və sağalmaz dərdlərimizi ifadə edir.
Söz deməyin vaxtı çatır, susmaq olmur,
Soyuq-soyuq daştək qulaq asmaq olmur.
Nə səbri, nə hövsələni basmaq olmur,
Haqq səsimi qaldırıram! Mən insanam!
Peşimanam, pərişanam…
Çoxu qorxur, əlində ixtiyar olmur,
Onunçün də bu millət bəxtiyar olmur.
Axı bir gül açılmaqla bahar olmur,
Mən də elə sizin kimi bir xəzanam,
Peşimanam, pərişanam…
Çox fəxr etmə keçmişinlə, bu gün kimsən?
Babaların hakim, özün müttəhimsən.
Özünə dost, qeyrilərə bir qənimsən,
Quş dilində danışan bir Süleymanam
Peşimanam, pərişanam…
Dünya – ovlaq, məkr – ovçu, qalan ovmuş,
Addım-addım bizi güdən ya qandalmış, ya buxovmuş.
Taleyimiz yad əllərdə bir girovmuş,
Xoşbəxtliyə indi necə bəs inanam?
Peşimanam, pərişanam…
Anlamıram bu gördüyüm nə həyatdır?
Keylik, süstlük əcaib bir ehtiyatdır.
Dəli könlüm buna yaman narahatdır,
Bu gündən çox sabah üçün nigaranam,
Peşimanam, pərişanam…
2000