Ne Oldu Bizlere?!

Osman Bedel

Dün bir arkadaş aradı, bayramlaştıktan sonra “eğer bugün için planın yoksa atla gel abi küçük bir kuzu ayarladık şişe takacağız” dedi…

Bende çok meşgulum ama masum kuzuyu dinimiz adına şişe takmak için davetine yok diyemeyeceğim birazdan görüşürüz deyip telefonu kapattım…

İki saat sonra duraktan arkadaşın arabasına atlayıp diğer arkadaşların olduğu bahçeye gittik…

Ortada üstünde örtüsü ve yiyeceklerle dolu bir piknik masası vardı etrafı bir kaç büyük ekmek ağaçlarıyla çevrilmişti, ağaçların gölgeleri huzur verici bir tablo yaratmıştı…

Masada oturan dört kişiyle bayramlaştıktansonra muhabbetimiz çok kısa sürdü, herkes tekrar telefonlarını ellerine alıp sanal muhabbetlerine kaldıkları yerden devam etmeye başladılar…

15 dakika kimseden çıt çıkmadı herkes telefonlarıyla ciddi bir şekilde meşguldü. Teknoloji bizim kontrolümüzden çıkmış, et ve kemikten oluşan bu bedenimiz ona ayak uydurmakta zorlanıyor…

Hani her şey daha da kolaylaşacaktı. Nerede?

İnsanlar aletlerinin aleti oldular, insana ait olan erdemleri öyle unutmuşuz ki sanki hafızamızda bile yok gibiler…

İnsan bir düşünür ne zamandır dostlarla birlikte içemediğimiz bir tas sıcak çorbanın, bir bardak soğuk ayranın, çayın hasretini çekiyoruz. Ne zaman akşam, ne zaman sabah oluyor anlayamıyoruz…

Ara sıra telefonlarımız çalmasa yaşadığımızın bile farkına varamayacağız. Güzelim yıllar öyle gelip geçiyor…

Ne için, kim için bu insanı aşan koşu ?.

Kızılderliler diye tanıdığımız Amerikan Yerlileri’nin hızla hiç bir işleri olmaz, yemeklerini bile yavaş ve huzurla yerler, çünkü hayatımızı hızlı yaşadığımız zaman “Ruhlarımız geride kalıyor Ruh geride kalınca et ve kemikle yapılan ilerleyişin ne kıymeti kalır ki” derler…

Gerçekten o kadar hızlı gidiyoruz ki dostlar, dostluklar, güzellikler, mutluluklar hep geride kalıyor. Dahası
“Ruh geride kalıyor”…

Aniden benim telefon çalıyor, aynı anda kafalar kalkıyor gözler “ne rahatsız ediyosun” der gibi yüzüme bakıyorlar…

Rahatsız mı oldunuz beyler yoksa ben daha çok seviliyorum diye kıskandınız mı? Ağır olun da ruhlar yetişebilsinler diyorum…

Ortada bir kahkaha patlıyor ….

Merak ediyorum acaba niye güldüklerinin farkındalar mı…