Mülayim – 84

Han Ayvaz Adıgüzel

hanayvazadiguzel@gmail.com

Adam bülbülün adını unutmuş ona lüblüb diyormuş. Bunun gibi, yangemin adı perişandı, dayım ona pejmur derdi. Dediğine de inanırdı.

Rahmetli derdi ki: ” Vallah’a bunun adı cüzdanda pejmur yazıyor” ama baktık, Perişan! Dayım, lafızla manayı karıştırmış.

Keşke her hafta mezarlığa gitsek, neylersin gidemiyoruz. Ancak arefe günleri gidip ölülerimizi ziyaret ediyoruz. Ne yaparsam yapayım, mezar taşlarını okumadan geçemiyorum.

Mezarlığı çıkana kadar, sanki bir cilt kitap okumuş gibi oluyorum. Diyorlar ki: Mezar taşlarını okumak, bir de ölünün yüzüne bakmak insanı unutkan yaparmış.

Bilmiyorum, benim unutkanlığımın sebebi bu mu? Sizleri temin ediyorum, ben hanımın adını sık sık unutuyorum, ortaya konuşuyorum, diyorum ki: ” Bak hele!” Şuraya bakın ya, yazdığımız yazı geldi nereye dayandı?

Bari bunu da söyleyeyim: Okuduğum mezar taşlarında bir isim gördüm, adı, “Zülfü” Soyadı “Perişan” Zülfü Perişan! Rahmetli dayımın hanımının adı. Bir türkü var ya:

Ela gözlüm ben bu elden gidersem,
Zülfü perişanım, kal melül melül.
Kerem et hatırdan çıkarma beni,
Ağla göz yaşını sil melül melül.

Çok eski bir türküdür. severseniz ol Allah’ı bilen söylesin.