Neşe Doster: Aydın ve yazarlar birbiri ardına kayıp giderken çölleşen dünyamız…

Neşe Doster

nesedoster@yahoo.com

YAZI ARŞİVİ

Bazı insanlar aramızdan ayrıldığında yalnızca giden bir kişi değildir, giden sestir, soluktur, vicdandır, sığınaktır, bellektir, geçmiştir, anılardır, özetle bizi biz yapan, topluma yol ve yön çizen değerlerden biridir giden… 

Kendine özgü kişiliğiyle, gösterişten uzak duruşuya, alçak gönüllüğü ve sorumluluk duygusuyla, çağının tanığı olan, hüzünden girip direnişten çıkan, kırgınlıkla umudu buluşturan, cesaretin ve teslimiyetin ne olduğunu örneklerle anlatan, kısaca insan olmanın erdemlerini belletendir giden…

Baskının, umudun, umutsuzluğun acının, dünün, günün ve yarınların, bir bakıma zor dönemlerin, dostluğun, soluk alıp vermenin, emeğe saygının, bilincin ışığını yaymanın, doğanın, alınterinin, özgürlüğün sesidir susan ve giden…

Bireysel acılardan başlayıp toplumsal gerçeklere kadar uzanan ve her konuda belleğimiz olanlar unutmayın ve rahat uyuyun! Siz bizi terkettiniz ama yazdıklarınız bize ve bizden sonkaki kuşaklara emanettir. Çünkü insan olmayı, insan kalmayı öğretenler unutulmaz, geride bıraktıkları kolektif hafıza da onları hiç terk etmez…

Tam da burada 15 yıla sığdırılan 57 yıllık başarı öyküsüne sığınma zamanıdır…

ABD eski başkanı Bill Clinton ülkemizi ziyaretinde Anıtkabir özel defterine şunları yazmıştı; “O yılın değil, asrın lideri olabilmeyi başarmış tek liderdir.”

İngiliz diplomat ve Ankara Büyükelçisi Sir Percy Loraine Büyük Atatürk için şunları söylemişti; “Dimdik bir duruş, yiğit bir görünüş, eksiksiz bir giyiniş, keskin hatları olan bir vücut, insanın içine işleyen mavi gözler. Her bakışında, her jestinde göze çarpan bir özgüven. Sanırım o olağanüstü bir insandı.”

Haldun Taner Moda Deniz Kulübü’nün açılışında Atatürk’le ilk karşılaşmasından sonra şunları söylemişti; “O gün orada, onun karşısında çocuk kafamın koyduğu ilk teşhis bu oldu. Bu gözlerden hiç bir şey kaçmaz. Bu adam kandırılamaz, aldatılamaz, bu adam mugalataya, laf cambazlığına pabuç bırakmaz. Bu adam bilmek için öğrenmiş olmaya ihtiyacı olmayan, bildiğini bilen, bilmediğini de şıp diye sezen bambaşka bir insandı.”

Bir süre önce sosyal medyada bir ileti dolaştı. Atatürk doktora gider, doktor sorar; “Şikayetiniz nedir Paşam?” Atatürk’ün yanıtı şudur; “Kemiklerim sızlıyor.”

Gözyaşları kirpiklerinde hazır dolaşan biri olarak bu farklı örnekleri okurken bilgisayarımıın başından kaç kez kalktığımı bir ben bilirim bir de ben. Hele de yönetim katında oturanların, sonradan gelip oturmaya çalışanların, baskıyı, öfkeyi, tepkiyi görmezden geldiği günümüzde…

Hele de kötülüğün böylesine olumlandığı, kabalığın pirim yaptığı, sorumluluk bilincinin unutulduğu, tüm değerlerin alt üst olduğu, liyakate bağlı yükselmenin tarihe karıştığı, kentlilik bilincinin eşittir yurt sevgisi olduğunun tedavülden kalktığı günümüzde! Bunca yoğun gündemle uğraşırken, her güne yeni bir şafak operasyonu- tutuklama haberiyle uyanırken, koşulların yarattığı ağır psikolojik enkazla savaşırken gel de iz bırakanları yazma, hatırlama ve derinden iç çekerek anma… 

Gel de! Tarihe düşen notların, yazıya ruh katan sözcüklerin altındaki imzaları, etkilenerek ve esinlenerek okuduğumuz yazarları, daha fazla yıpranmamamız için başta kaygı, öfke, üzüntü, stres kaynaklı duygusal boşluklarımızı yönetmeyi öğreten aydınları anma, anımsama…

Gel de! Canların sıkkın, ortamın toz duman, gaddarlığın ve acımasızlığın tavan yaptığı, vefanın tedavülden kalktığı, hüznün yorgun kalpleri daha da yorduğu, insanların en çok da kendine sığınmak yerine kendinden kaçtığı bugünlerde nefes açan, ilaç gibi gelen, göz yaşartan kitapları yine ve yeniden okuma. 

Gel de! Tutkusuyla, bilgisiyle, deneyimiyle, var etme çabasıyla, kent- çevre- doğa-emek dörtlüsüne bilinçli yaklaşımıyla, her alanda yaptığı savunmalarla kendini kanıtlayanları unut…