Yokluğunda…

Metin Kılıç

metinkilic@tanyerihaber.com

Yokluğunda kitaplar koydum başucuma,
Hiçbirini okuyamayacağımı bile bile…
Şiirler okudum, yazdım, aşka dair özleme dair.
Her şey bir küf kokusu tadındaydı
Bir boşluk… Ne girişi belli, ne çıkışı
Hayaller umutlara, umutlar karanlığa karıştı…

Her yağmur yağdığında sokağa fırladım
Islandım alabildiğine.
Ve gözlerimle katkıda bulundum bulutlara
Belki bir damlası saçlarına düşer diye…

Ilgın esen rüzgarlara karıştı nefeslerim
Ateşi sönmüş bir tebessüm dudaklarımda
Gözlerim anlamsızlığa bakıyor
Yüzüm yazısı silinmiş sayfalar gibi…

Bir çocuk hıçkırıyor içimde
Korkusu gözlerine yansımış
Yüzünde alevler parlıyor
Uzaklarda bir menekşe boynun büküyor…

Bu aynadaki yüz benim mi?
Benim mi bu feri sönmüş donuk gözler?
Dokunsam silinir mi yüzümdeki acının izleri?
Yaşamak ölmekten daha zor iken,
Yenebilir miyim içimdeki korkuyu?..

Kederin siyahı, zifrine karışmış gecenin
Bir çıkmaz sokağın başında, kararsız
Sokak o eski sokak da
Ben, ben değilim artık…

12.06.2010