Cuma’dan arta kalan (2)

Han Ayvaz Adıgüzel

hanayvazadiguzel@gmail.com

Kaybolan sevgililerin hikayesini artık kimse dinlemiyor. Hindistan’da; “merhamet ya sahip, merhamet” diyorlarmış. Ah zavallı Sebastian!

Tarihte değişen bir şey yok. Merhametin nuru da ruhu da değişmedi ama sevgilinin duyguları değişti. Ey sevgili neye boyun eğdin? Acı veren boyun eğmeler senin için bilgelik mi? Senin feta ruhuna ne oldu?

Ağır başlı sevgilileri ben alkışlıyorum! Bakınız, bence insanın bir sevgilisi olmalı. Eğer yoksa bütün coşkuları yok olup gider. İnsan neden uzağa düşer? Kapıldığı zaman. Kapılmak uzaklara sürer insanı.

Kanun değil ama sırf bir iddia da değil. İnsan bazen feta (yiğitlik) ruhunu yitirebilir. Acı olan şudur ki; bunun adına kader demiş ola. 

Ben bunu kaybolan sevgililer için yazdım. Edebiyat biraz da ruh inceliğidir, bu yüzden detay gerekli oluyor. Eğer sevgili şuur altında bir masla dönmüşse senin için taze bir hayata gerek var demektir.

Sevgi sihirli bir alandır. Önyargılar sevgiyi böler. Gelişen ilim dünyası sevgiye ayak uydurabilecek mi bilmiyorum. 

İnsanlık korkunç bir patlamayla karşı karşıyadır. Heyecan verici bir tarih yaşandı. Şuur değişikliyi! Eski düşünceler iskambil kağıdına döndü. Sır gibi saklanan ezoterik bilgiler artık sokaklara döküldü. Evrenden gelen ışık yoğunlaştı ve tekâmül hızlandı. Okumayan insan bunu kaldıramıyor, eğer meveddet’i yoksa. ( Meveddet Kur’an a göre Ehl-i Beyt’e şiddetli sevgi ve itaat! Ahzap/33)

Eğer meveddet’i yoksa, okumuş insan sapıtıyor.

Dalgalanmalar var, kaos ve vahşet içerikli! Karanlığın sessiz derinliklerinde şunu düşün: “Hayata ne katabilirim!” Bu düşünce başkalarına ne yapabilirim anlamındadır.

Evren her zaman bereketle dolup taşıyor. Bu bereketten yoksun olmak bilgi noksanlığındandır. Tabiat insana borcunu öder., bu bir matematik yasasıdır. İlim adamlarının dedikleri şudur: “Tüm yaşam matematikten ibarettir.!”

 Ne yazık ki milletimiz matematik yoksunudur.

Dehaların ortak yanı nedir? Gördükleri rüyalar! Şöyle denilebilir: Halkımız da rüya görüyor. Hayır, onların gördüğü kabustur. Uyanınca yorgun uyanıyorlar. Bazı insanlar bizi bilinçsizliğimizden uyandırmak istiyor. Bunu ancak dehalar fark eder.

Sebepsiz nefret! İnsanı alçaltan budur. Hatta bu olmazsa her insan az bir çabayla evliya kesilebilir. Bu mesele modern psikolojinin ulaştığı konulardan birisidir. Bu iç güdü bütün insanlarda vardır.

Kardeşim, hiçbir sebep yokken neden benden nefret ediyorsun?

Bu nefret duygusu nice göçlere, nice katliamlara sebep olmuştur. Bu duygu tükenmiyor, sadece şekil değiştiriyor. Peygamberlerin geliş sebebi bu duyguyu yok etmekti. Edebildiler mi? Hayır!

Resul Muhammet (Saa) yok etmek istedi ama iş tersine döndü. Kendi sülalesini yok ettiler. Ebu Talip’in bütün ailesini yok ettiler. Yani Peygamberin amcasının bütün evlatlarını! Ali’yi, Ali’nin bütün çocuklarını. Sadece katliamdan Hz. Hüseyin’in Zeynel Abidin adında çocuğu kurtuldu.

Ülkemiz insanında sebepsiz nefret hiç sönmedi, kabardı durdu.

İnsanlar nefrete sebepler bulabilir. Aslında buldukları bu sebepler şekil değiştirmiş sebeplerdir. Diyoruz ki; ilim dediğin şey bunun çaresini bulmuyorsa, o ilim değildir. Ne edelim ki İnsan bunu demek zorunda kalıyor.

Bir şarkı vardı, bunu eskiler bilir. Galiba sanatçı Emel Sayın söylüyordu: “Dert ekleyip derdine, üzüldüğün şeye bak!” Şimdi ben bunun tersini diyorum: “Sevindiğin şeye bak!” Adam futbol için seviniyor, açık oturumlar düzenleniyor. Aydınlanmaya bak! Acaba aydınların misyonu bu mu? Futboldan zafer mi olur? Neylersin milleti bu küçük şeylerle tatmin olmaya düçar etmişler.

Futbol çocukluk zevkidir. Psikolojide şöyle bir soru var: “Zevklerin insan karakteri üzerinde etkisi var mı?” Var! Yüksek ve düşük zevkler burada rol oynar. Sizce futbol hangi zevk kategorisinde yer alır?

Bazı milletler seslerini kaybederler. Elbet ki sesini kaybeden bir millet futbol sever ve “oley” diye bağırır. O sese sığınır.