Fay Kırıkları…

Cahit Kılıç

cahitkilic@tanyerihaber.com

Cam kırıkları, can kırıklarımız olmuştu…
Hangimiz yaşamadık ki?!
Bazen sevilenin sevenden haberi olmadığı…
Bazen haberli,
Platonik aşklar…
Karşılıklı ama hayatın dalını budağını kesip doğradığı aşklar…
Yokluğun, yoksulluğun ellere kelepçe, ayaklara zincir vurduğu aşklar…
Amansız dağların kavuşmalara aman vermediği aşklar…
Sebepli – sebepsiz yüreklerimize hüzün dolduran aşklar…
Cam kırıkları kadar keskin,
Cam kırıkları kadar yaralayıcı,
Cam kırıkları kadar yürek kanatan,
Can kırıklarımız…
***
Kaç yüz bin roman yazdık,
Kaç yüz bin şiir…
Kaç milyon mısra ile tasvir ettik,
Can kırıklarımızı…
***
Şimdilerde canımızı yakan,
Yüreklerimizi burkan,
Gözyaşlarımızı akıtan,
Buz gibi havalarda,
Buz gibi betonların altında,
Minicik pamuk eller,
Bir avuç toprağı sıkıca sıkan parmaklar,
Duyulan – duyulmayan feryatlar,
Üçer – beşer,
Beşer – onar,
Canlarımızı elimizden alan;
Fay kırıklarımız…
***
Yer küre;
Bir uçtan bir uca beşik gibi sallanıyor…
Maşrıktan mağribe,
Okyanuslar çalkalanıyor…
Dünyanın çatısı Himalayalar,
Tir tir titriyorlar…
Neredeyse saat başı,
Neredeyse adım başı sarsıntı,
Artçısı anasından şiddetli…
***
Neler oluyor Allah’ım?
Kıyamet alametleri mi bunlar?
***
Üçer beşer canlarımızı elimizden alıp giden;
Bir başka can kırıklarımız,
Yeni fay kırıklarımız…
Aman Allah’ım aman,
Allah’ım aman aman…