Neşe Doster: Rakamlara ve raporlara bakınca; Başta MEB olmak üzere bakanlıkların unuttuğu gerçekler…

Neşe Doster

nesedoster@yahoo.com

YAZI ARŞİVİ

MEB kızının düğün davetiyelerini özel aracıyla dağıtmış. Hayatta ne mütevazı babalar var, koskoca bakan bunca yoğun işinin arasında vakit buluyor, kızının davetiyesini kapı kapı dolaşıp dağıtıyor, tevazu adına ne kadar göz yaşartıcı bir tablo değil mi?

Bunun adı kamu düzenini bozmak, devletin malını, benzinini, personelini şahsi işleri için kullanmak, bunca sorun varken herhangi birinin yapacağı dağıtım işine vakit ayırmak değil midir?

25 yıl önce 76 olan üniversite sayısını 208’e çıkaran yönetim, öğrenci sayısının 1.7 milyondan 8.2 milyona çıkacağını, üniversite mezunu her 100 gençten 23.5’inin, yani yaklaşık 1 milyon gencin diplomalı işsiz olacağını, aç kalmamak için yüzde 56’sının yurtdışına giderek beyin göçüne neden olduğunu, üniversite mezunu gençlerimizin yüzde 22’sinin Almanya’ya, yüzde 17’sinin ABD’ye, yüzde 10.5’unun İngiltere’ye gittiğini hesap edemedi mi, duymadı mı, ya da görmüyor mu? 

Yine 1 milyon öğretmenin atama beklediğini, mesleğini yapamayanların aç kalmamak için önüne çıkan her işte çalıştığını, atanmayan öğretmenin; “Nefes alıyorum ama yaşamıyorum.” dediğini, bilmiyor mu? Umarız ve dileriz MEB kızının düğününden sonra bu önemli konuyla ilgilenecek vakti bulur!

Sık sık kanun değiştiren, işine gelmeyen tüm soru önergelerini anında reddeden yönetim acaba mekanlar, alanlar, yaşamlar küçüldükçe duvarların büyüdüğünü, mesafelerin arttığını görmüyor mu?

Uzun süredir gülümsemeyi unutan insanımız! Fiat etiketlerine bakarken yüzü asılan emeklimiz! Çocuğunun isteklerini alamayan, beslenme çantasına bir şey koyamayan  ve bakışlarını kaçıran anne ve babalarımız! Ülkeden gitmenin yollarını arayan gençlerimiz! Öldürülmemek için köşe bucak saklanan boy hedefi kadınlarımız! Bu ülkeyi yönetenlerin ilgi alanına girmiyor mu?

Ya da Ankara’daki emeklinin, Kars’taki süt, Tekirdağ’daki  buğday, Rize’deki çay, Giresun’daki fındık, Antep’teki fıstık  üreticisinin veya ülke genelindeki çiftçinin sorunlarını! Tarlada, fabrikada, çarşıda, pazarda yüksek faizle, düşmeyen enflasyonla, artan fiatlarla boğuşan halkımızın çektiklerinden haberi yok mu? Yoksa “mahcubiyet” fiilini her kademede unutalı çok mu oldu?

Algı ve önyargı…

Aslında bazı kişi ve konulara hak ettiğinden daha fazla zaman ayırmak gereksiz ama, adres onlar olunca mecbur kalıyor insan. Bu başlıkla acaba ne demek istedim? Merakta bırkamayayım, açıklamaya çalışayım.

Fabrikaların tek tek kapanması üzerine önce 150 bin kişinin, sonra da son 3.5 yılda tekstil sektöründe 10 binden fazla fabrikanın kapanması üzerine 372 bin kişinin daha işsiz kaldığı, tekstilden sonra ayakkabı fabrikalarınında Mısır ve Fas’a taşındığı ülkemizde, açlık sınırının 38 bin TL’ye, asgari ücretin 28 bin TL’ye dayandığı günümüzde sizce Çalışma Bakanlığı diye bir makam var mı? Yoksa tüm üst düzey yetkililer  günümüzün 4 T’si sayılan: “Tutuklama, Transfer, Tahrik, Tehdit” ve günümüzün 4 S’si sayılan: “Sistem, Sitem, Stres, Sopa” kavramlarıyla mı meşguller? Hem de çok başarılı bir meşguliyet! Baksanıza Özlem ve Burcu hanımlardan sonra Candan hanım da şehri için en iyi hizmeti sunmak adına(!) transfer kararı aldığını söylemiş…

Şimdi soru zamanı? Çiçeği çiçek, havası hava, suyu su, toprağı bereketli, eşine az bulunur, yüksek verimli arazilerimize, tarlalarımıza, yaylalarımıza  ne olduğuna bakınca insan sormadan edemiyor? Bunca zengin topraklarımızın altını üstüne çevirip neden fakirleştiriyoruz?

İtibardan tasarruf edilemeyeceğini bir kez daha dosta düşman ilan ettik ya!

Rsekorlara doymayan Yeni Türkiye’de Antalya COP31 zirvesine 100 bin kişi katıldığını, bunların 12 bininin ülkemizden, diğerlerinin konuk olduğunu duyunca! Yemek ikramındaki ihtişama, debdebeye ve çeşitliliğe bakınca! Bu tür zirveler genelde 3 gün sürerken bizdekinin 11 gün gibi bir süreye yayıldığını okuyunca! Hele de yabancıların arabaları rahat park etsin diye tarım arazilerini asfaltlama gibi akla zarar bir uygulamayı görünce! İnsanın “bu yaşta bu zeka!” diyesi geliyor…

Yeri gelmişken bir kez daha hatırlatalım, belki ders alınır diye umut ederek…

Hem bir toprağı vatan yapacak cesarete, hem de Cumhuriyeti ilan edecek maharete sahip olan ve 88 yıldan beri her 10 Kasım saat 9’u 5 geçe yurdumuzun her yerinde, taşında, toprağında, dağında, yaylasında, köyünde, kentinde, sokağında, caddesinde, okulunda, iş yerinde, balkonunda, salonunda hayat duruyorsa! Sirenlerle birlikte milyonlarca insanımız nefesini tutup, gözyaşlarını kuruluyorsa! 88 yıldır değişmeyen ve değişmeyecek olan bu tabloyu dost- düşman görüyorsa! Büyük Atatürk’ün yüreğimizi ısıtan ve asla sönmeyecek ateşi bizi diri tutuyorsa!  Bu şu demektir; O dün büyüktü, bugün daha büyük, yarın en büyük olarak asla unutulmayacaktır. Dünyada hiçbir lider ölümünden bunca yıl sonra böylesine içten bir sevgi, her gün daha da artan özlem ve minnetle anılmamıştır.

Özetle: Anlaşılmayan anlaşıldı mı?