Nostaljik yazılar…

(Nostaljik yazılar dizisi 15)

Kars’a giden CHP Genel Başkan Yardımcısı Ali Öztunç; “19 yıldır Türkiye’yi yöneten AKP Kars’a hiçbir hizmet yapmamış. Çivi çakılmamış, o topraklar öksüz, yetim, kimsesiz kalmış, sahip çıkan, soru soran olmamış! Yol deseniz yok, Kafkas Üniversitesi Hastanesi var, cihazlar alınmış, hastanede doktor yok. Yolu olmayan köyler var Kars’ta sefalet, yoksulluk, açlık ve ekonomik buhran var!” açıklamasını yaparken aklıma geldi sorayım dedim! Acaba Karslı vekiller, Karslı bürokratlar olayın farkında mı? Yoksa “öyle miymiş, bana ne?” demenin rahatlığında mı? Ben sorumu sorduğuma göre, yanıt gelmeyeceğini de kesin olarak bildiğime göre iyisi mi her zaman olduğu gibi yine düşümde de olsa yola çıkayım. Bu yazıyı yazma nedenimi de sona saklayayım…

Yazımın giriş bölümü okuyacağınız gelişme bölümü için kaleme alınmıştır. Gerisini de anılar ve unutulmayanlar yazdırsın…

Dağlarına bahar gelmiş memleketimin diyerek İstanbul’dan Kars’a doğru gidiyorum! Gönlümde binlerce baharın özlemi, yüreğimde binlerce yaşanmamış baharın acısı, kim bilir kaçıncı kez yine Doğu Ekspresindeyim…

Memleketimin burnumda tüttüğünü görerek albümleri karıştırıyorum.

Kars’tayım! Yürüyorum Ortakapı Mahallesinden İstasyona doğru. Kış gelmiş, daha doğrusu hiç gitmemişti ki! Yokuştan aşağı bir çocuk iniyor, koltuğunun altında tandırdan yeni çıkmış lavaş. Bakkaldan arkadaşı çıkıyor, cebindeki leblebiden bir avuç uzatıyor. Karşılığında kendisine uzatılan sıcak lavaşı alarak hem ısınmaya, hem ısırmaya başlıyor. İki arkadaş yaşları gereği gamsız gamsız yürüyorlar yokuş aşağı…

Akyaka’dayım! Çocukluk yıllarımın Kızılçakçak ilçesinin anılarımda özel bir yeri var. Ne zaman tren gelse mutlaka köylerden bize yatılı misafir getirdiği için, gelen konukların genelde benim yaşımda çocukları olduğu için, onlarla kapı önünde istediğim saate kadar oynayacağım için mutluyum… 

Sarıkamış’tayım! Ayşe’nin oğlu Ali henüz baharı görmemiş. Karlar kalkmıyor ki bahar yüzünü göstersin. Ağaçlar da çiçeklenmemiş henüz. Yunus’un arkadaşı Zeki altı yarık lastik ayakkabılarıyla, tabanlarından başlayan ve tüm vücuduna yayılan soğukla ne baharı duyumsuyor, ne konuşulanlara kulak veriyor. Onun derdi soğukla ve altı delik lastikleriyle…

Baba toprağı Arpaçay’dayım! Çocukluğumun harmanlarını arıyorum. (biz hırman derdik!) “Bir hışımınan geldi geçti peh peh peh/ Kiziroğlu Mustafa Bey!” adlı türküsüyle yüreklere kazınan Murat Çobanoğlu’na rahmet selamı çakıyorum…

Digor’dayım! Doğuda çocukların erken büyüdüğünü, o çocukların gözlerinde büyük adamların efkârını gezdirdiğini, acılarını bazen içlerine atıp, bazen de türkülere akıttığını, okumanın onlar için bir kurtuluş olduğunu en çok hissettiren ilçelerimizden birindeyim. Sokakta konuştuğum Dilan’a soruyorum; “Digor’un dışında nereyi gördün?” Dilan’ın yanıtı şu oluyor; “Digor Gönül Korosuyla İstanbul’a gittik, bir daha dönmek istemedim ama çarem yoktu!”

Susuz’dayım! Tarihlere, arşivlere bir eğitim destanı olarak kazınan Köy Enstitülerinin bölgemizdeki adresi olan, eski adıyla Cilavuz, şimdiki adıyla Susuz’da dolaşırken anılarım beni yıllar öncesine, yıllar sonra adı Cilavuz Öğretmen Okulu olarak değişen okulun ulusal bayramlara damgasını vuran başarı ve disiplinine götürüyor…

Kağızman’dayım! “Sefil baykuş ne gezersin bu yerde?/ Yok mudur vatanın, illerin hani?/ Küsmüş müsün selamımı almadın?/ Şeyda bülbül şirin dillerin nerde?” dizelerinin şairi Kağızmanlı Hıfzı’yı anıyorum…

Selim’deyim! Yollarımızın yıllar önce Van’da kesiştiği, daha sonra sıkı dost olduğumuz Prof. Dr. Nazan Bergişadi’nin ablası eczacı Canan Bergişadi adına ve anısına Selim/ Gelinalan’da yaptırdığı okulun açılışındayız. Bu okulu memleketime yaptırarak hem dostluğun ne olduğunu kanıtlayan, hem de dosta düşmana “olur şey değil, helal olsun!” dedirten Nazan Hocamın, o gün bugün bizim en cömert fahri hemşerimiz olduğunun bilincindeyim…

Ani’deyim! 2004 yılında dönemin Kars Belediye Başkanı Naif Alibeyoğlu’nun ev sahipliğinde yapılan “II. Kars Kent Kurultayı ve Kafkas Kültürleri Festivali” nedeniyle hem ev sahibi olarak evimizde, hem de konuk konuşmacı olarak kürsülerdeyim. Binlerce yıllık tarihin izlerini taşıyan, UNESCO Dünya kültür Mirası listesinde yer alan ve çeşitli kültürlere ev sahipliği yapmış Ani ören yerinde Gürer Aykal yönetimindeki Borusan Filarmoni Orkestrasının konserindeyim…

Talihin cimri, tarihin cömert olduğu Ardahan’dayım! Kazıyla, peyniriyle, yağıyla, hele de hamur işleriyle ünlü Ardahan’ın geniş caddelerinde dolaşıyor, ADD’li, CHP’li dostlarla ve öğretmenlerle konuşuyorum… 

Âşıklar diyarı Çıldır’dayım! Özellikle son yıllarda göl üzerinde at kızağı yapmak isteyenlerin, sazan balığı düşkünlerinin uğrak yeri olan, kazdan balığa, süt ürünlerinden küçükbaş hayvancılığa bayrağı hiç düşürmeyen ilçemizdeyim.  “Düşmüşüm gam deryasına/ Ummanda yüzen benim!” dizeleriyle günümüzü özetleyen Âşık Şenlik düşüyor aklıma! Derken 1981 yılında Atatürk’ün doğumunun 100. Yıldönümü nedeniyle ve TRT’nin TRT olduğu yıllarda açılan şiir yarışmasında Türkiye birincisi olan Âşık Şeref Taşlıova’nın; “Biri kucaklayan, birisi saran/ Biri aranılan, birisi soran/ Biri kurtarılan, biri kurtaran/ Biri Anadolu/ biri ATATÜRK” diye başlayan muhteşem dizeleri geliyor dilime…

Göle’deyim! Sütün hası, yağın lezzetlisi, peynirin ana vatanı, etin kalitelisiyle övünen Göle için ne diyor ozan; “Hele sen Göle’nin neyini gördün?” Göle’nin sokaklarına şaire hak vermek için gözlerimi dört açarak bakınıyorum. Kış hazırlığı zordur diyen kadınları, kahvede ömür tüketen yaşlıları, yarınlardan umutsuz gençleri görünce doğru diyorum kendi kendime! Hele ben Göle’nin neyini gördüm…

Posof’tayım! Patates ve elma derken başı çeken bu ilçemiz, hem yörenin, hem bölgenin patates ve elma ambarı olarak haklı bir üne sahip. Hele de kadınların tüm hünerlerini sergiledikleri hamur işleri yok mu? Yarışma açılsa tüm ödülleri Posof’a taşıyacak kadar…

Iğdır’dayım! Üniversitenin davetlisi olarak geldiğim eski komşu ilçemiz, şimdiki komşu ilimizde konuşmamın bitiminde yanıma gelen genç kadın, eşinin Kübalı olduğunu söyleyerek, “kitabınızı imzalarken eşimin adını da yazın” deyince, hemen damada soruyorum; “İlk öğrendiğiniz Türkçe sözcük ne oldu? “sevmek” diye cevap veriyor. Kadınca bir hınzırlıkla kimi seviyorsunuz diye üsteliyorum!  “Atatürk’ü ve eşimi çok seviyorum” diyor. Kübalı damadımıza sımsıkı sarılıyorum…

Tuzluca’dayım! Şifalı kaya tuzu mağaralarıyla ünlü ilçemize yıllar sonra iki kıymetli hemşerim, dostlarım Prof. İsa Özaydın ve Prof. Kerem Karabulut’un davetiyle gelmişim. Çoğunluğunu eğitimcilerin oluşturduğu konuklarla ülkenin ve bölgenin eğitim haritasını tartışıyorum…

Alican Hudut Karakolu’ndayım! İlk ilk dikkatimi çeken, kitaplıkta bulunan “Şu Çılgın Türkler” kitabı oluyor. Yetkiliye kitabın okunma oranını soruyorum, bugüne kadar kırk kişi okudu diyor. Sınır ve hudut boylarında görev yapanları ve Turgut Özakman’ın yazdıklarını düşünüyorum, gözlerim doluyor. Karakolun özel fırınında erlerimizin pişirip ikram ettiği olağanüstü lezzetteki pideleri ve demli çayları duygu selleri eşliğinde yiyip içiyorum…

Not: Yazıp anlattıklarım o topraklarda doğan, o topraklarda büyüyen birinin özlemle hatırladıkları, paylaşmak istedikleri ve çok etkilendikleridir. Bugün onların yerini sitemler, serzenişler, düşler, keşkeler alsa da! Ne derler “geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer.” Benim ki de o hesap, üstü kalsın…

Neşe Doster

Yazı Arşivi