Hakikat Şu Ki; Semavî Din, Tüm Müntesiplerince Tahrif Edilmiştir!

Yahudiler sonradan “Yahve” yi ilah edinince, onu da ” masum/mutlak hayrın kaynağı” ilan ettiler. Sonra da onları Hristiyanlar takip edip İsa Mesih’i ilahlaştırdılar. Onun da “masum/mutlak hayır” olduğuna iman ettiler.

Müslümanlar da o iki inancı takıp edip Sünni-Şii önce Hz. Peygamber ( s)’i, sonra Şiiler “Ehl-i beyti”, Sünniler de halife ve sahabileri masum ( mutlak hayrın kaynağı) ilan ettiler. Her ne kadar Şii’ ler 14 liderinin masum olduğunu resmi olarak ilan etseler de, fakat Sünniler sözde halife ve sahabeye açıktan açığa “masum” tabirini kullanmasalar da, kalben tüm sahabeyi ” adil” ve mutlak hayrın kaynağı olarak gördüler.

Oysaki ” İsmet/masumluk” hususunda Kuran’da bir tek ifade yada peygamberin ve imamların sahih rivayetlerinde ” biz masumuz” tabiri bulunmaz. Bu konu, imam Cafer Sadık as’ döneminde Hişam b. Malik tarafından gündem edilmiştir ve o günden sonra Şiiler hatta ondört masumun ismetinin ” tekvini/ yaratılışsal” olduğunu öne sürmüşlerdir.

Yaratılışsal masumluk demek, hayır ile şerrin arasında irade kullanma yetkisinin bulunmadığı ve melekler gibi tek boyutlu hayır üzere var edildikleri anlamına geliyor. Ya da örneğin bir “ağaç” da masumdur. Çünkü suç işleme iradesine sahip değildir. Acaba bu sınıf varlıklar mı Allah katında daha değerlidir, yoksa suç işleme imkanı olmasıyla birlikte iradesini o suçu işlememekten yana kullanan varlık mı Allah katında daha değerlidir? Kararı varın siz verin?!

Acizane kanaatimce on dört masum, tekvini ismete ( yaratılışsal masumiyete) değil de, normal insanlar gibi suçu işleyebilecek bir iradeye sahip bulunmakla birlikte, Allah’a teslimiyet konumlarının zirve yapmasından dolayı masum ( hayrın kaynağı) olmuşlardır. Dolayısıyla Müslümanlar, Yahudi ve Hristiyanlar ın düştükleri hataya düşmemelidirler!