Aklıma Şaşıyorum!

Cahit Kılıç

 -I-

Bir gariplik var sanki
Anlatmak mümkün değil, inan ki
Ruhumu çoktan kaybettim
Çarkı yaman dönen bir devran ki
Candan ayrıldı canan ki
Yürüyen kuru cesedim
Sen say ki ben, yaşıyorum

Anlayamadım etrafta dönenleri
Gelenleri gidenleri
Senleri – benleri
Ne çetin mücadeleyle ağır ağır
Tırmanmıştım merdivenleri
İnişim çok hızlı oldu geri
Aklıma şaşıyorum

Bütün suç bende mi acaba
Hep ben mi sığmadım boş kaba
Çok şeyleri mi katmadım hesaba
Ama ne emekler oldu heba
Uyandım, sıyrıldım hayal dünyamdan
Benden ne köy olur ne kasaba
Boşuna coşuyorum

Ne yaparsın ki ben buyum
İyi – kötü huyum – suyum
Ne boşum ne de doluyum
Ne ilkim ne sonuncuyum
Anlayanlar farkındadır durumun
Tam kenarındayım uçurumun
Tut elimden düşüyorum

İstanbul, 02.07.2006

  -II-

Ne sanım var, ne de adım
Ne arzum, ne de muradım
Duyulmaz sesim, feryadım
Yâd oldu yârân ahfâdım
Sattım savdım bütün değerlerimi
Bir hiç olmaktan yorulmadım
Dik yokuşta koşuyorum

Ne zındığım, ne de veli
Ta ezelden dedim beli
Ne sonu, ne de evveli
Derc ettim hâli ahvâli
Yaz gününde “Es bre deli rüzgâr bu yiğidin göğsüne”
Kış gününde çıplak çingene misali
Yel estikçe üşüyorum

Ne akilim, ne deliyim
Hudutların derbendiyim
Şehriyar’ın Sehend’iyim
Yunus’dan kinaye çiğim
Yarım asırdır kaynıyorum amma
Kocamış manda etiyim
Elli yıldır pişiyorum

İstanbul, 03.09.2006